خانه » روانشناسی اختلالات » اختلالات اضطرابی » اختلال اضطراب اجتماعی » درمان اضطراب اجتماعی (هراس اجتماعی)
درمان اضطراب اجتماعی

درمان اضطراب اجتماعی (هراس اجتماعی)

Author : Dr. Kamyar Sanaie

درمان اضطراب اجتماعی یا هراس اجتماعی با تاکید بر ۳ طریق: تغییر فکر، تغییر و تأثیر بر فیزیولوژی و تغییر رفتار در این مقاله توضیح داده می‌شود.

طبق تحقیقات صورت گرفته، ترکیب شناخت درمانی و مواجهه‌سازی نرخ پاسخ مشابهی را در قیاس با داروی مهارکننده منوآمین اکسیداز فنلزین و نرخ پاسخ بهتر یا مشابهی را نسبت به داروی مهارکننده بازجذب انتخابی سروتونین برای درمان اضطراب اجتماعی نشان دادند. بعبارت ساده تر میزان بهبود روش شناخت درمانی و رفتار درمانی در قیاس با دارو درمانی تفاوتی با یکدیگر ندارند. با این تفاوت که ترکیب شناخت درمانی و مواجهه‌سازی در قیاس با دارو درمانی، مقاوم‌تر به عود بیماری هستند. به‌عبارت ساده، در دارو درمانی احتمال بازگشت اضطراب اجتماعی پس از قطع مصرف دارو، بالا است.

ترکیب شناخت درمانی و مواجهه‌سازی یا سی بی تی برای درمان اضطراب اجتماعی ، به‌طور ساده عبارت است از فراهم کردن موقعیت‌های اجتماعی برای مراجع تا او بیاموزد رخدادهای اجتماعی آنقدرها تهدیدآمیز نیست و عملکرد و اشتباهات اجتماعی آنقدرها ترسناک و و فاجعه‌بار نمی‌باشند. درمانگر با تصحیح باورهای اشتباه مراجع و فراهم کردن موقعیت‌های اجتماعی، به‌صورت گام به گام و براساس میزان اضطراب مراجع، او را تشویق به مواجهه‌سازی با آنچه از آن واهمه دارد، می‌کند.

درمان شناختی رفتاری اضطراب اجتماعی

۱. برای درمان اضطراب اجتماعی در ابتدا فرد باید سه جزء اضطراب را در خود درک کند: (۱) جزء فیزیولوژیکی، شامل واکنش‌های بدنی مانند ضربان قلب؛ تنگی نفس؛ تعریق، (۲) جزء شناختی، شامل افکاری که شخص در موقعیت‌های اجتماعی برانگیزاننده اضطراب ممکن است داشته باشد، مانند: «من چیزی برای گفتن ندارم»، «دیگران عملکرد بد من را می‌فهمند»، «حتماً خراب خواهم کرد»، (۳) جزء رفتاری، شامل آنچه فرد در آن موقعیت انجام می‌دهد (رفتارهایی که یا بیانگر اضطراب هستند یا بر کنترل آن دلالت می‌کنند) یا انجام نمی‌دهد (اجتناب). فرد به کمک درمانگر باید درک کند که چگونه این سه جزء در تعامل با یکدیگر، چرخه منفی اضطراب و احساسات منفی را، همانگونه که در بالا توضیح داده شد، ایجاد خواهند کرد.

جزء شناختی: دانشجویی به‌نام بابک را در نظر بگیرید که اضطراب اجتماعی دارد و پیش از اجرای برنامه و از زمانی که می‌فهمد باید در زمانی خاص، برنامه‌ای را اجرا کند، دست به پیش‌بینی‌های منفی می‌زند («حتماً خراب می‌کنم»، «خوب نخوانده‌ام و می‌دانم دیگران می‌فهمند»، «اگر خراب کنم آبرویم می‌رود و همه من را احمق فرض می‌کنند»)، بر عملکردهای اجتماعی اشتباه خود تمرکز می‌کند («دفعه گذشته دست و پایم می‌لرزید و همه فهمیدند»، «دفعه قبل بعضی قسمت‌های متن از یادم رفت»)، استانداردهای بالایی برای معیار عملکرد خود دارد که با نحوه عملکردش فاصله دارد («در جاهایی از نطق خودم به دیگران نگاه نکردم») و باعث می‌شود در هر صورت و با هر نوع عملکردی، خود را ناموفق محسوب کند، و این عملکرد ناموفق خود را دائماً نشخوار ذهنی می‌کند.

جزء رفتاری: تجربه‌های پیشین بابک باعث می‌شود از اجراهای دفعات بعد فرار کند (تا زمانی که مجبور به سخنرانی کردن نباشد، آن را به تاخیر می‌اندازد) و یا ایمنی‌جویی (برای سخنرانی که شاید تنها ۱ ساعت تمرین لازم دارد، بیش از ۵ ساعت انرژی صرف می‌کند، یا زمانی را برای سخنرانی انتخاب می‌کند که می‌داند همکلاسی‌های کمتری در کلاس حاضر می‌شوند) کند.

جزء فیزیولوژیک: در حین انجام برنامه نیز به واکنش‌های بدنی خود حساس شده و تمام توجهش معطوف به بالا و پایین رفتن ضربان قلب، نفس کشیدن، عرق و … خود می‌شود. که در نتیجه ترسش افزون شده و چرخه معیوب بالا، شدیدتر می‌شود.

تصحیح باورهای نادرست در درمان اضطراب اجتماعی

از جمله باورهای شناختی غلطی که فرد دارای اضطراب اجتماعی دارد، آن است که اضطراب را نشانه بی‌کفایتی می‌داند. به‌عبارتی دیگر، در نظر آنها اضطراب عامل سنجش عملکرد اجتماعی است و تنها در صورتی عملکرد خود را خوب محسوب می‌کنند که در عرصه اجتماعی، اضطرابی نداشته باشند. این در صورتی است که هر شخص دیگری نیز به‌طور معمول پیش از اجرای موسیقی در جمع، ایراد سخنرانی و … دچار اندکی اضطراب می‌شود. نکته‌ای که فرد دارای اضطراب اجتماعی باید بداند آن است که می‌توان در عین داشتن اضطراب، عملکرد اجتماعی معقولی داشت و این دو به‌یکدیگر مرتبط نمی‌باشند و داشتن اضطراب نشانه بی‌عرضگی نمی‌باشد. تصحیح این باور غلط شناختی باعث می‌شود تمرکز بر نواقص و اشتباهات در موقعیت‌های اجتماعی کاهش یابد.

نکته دیگری که در درمان اضطراب اجتماعی باید به آن توجه کرد آن است که آنچه باعث اضطراب بیشتر فرد می‌شود تمرکز بر احساسات بدنی و محیط بیرونی به‌جای تمرکز بر کاری است که می‌خواهد انجام بدهد. زیرا میزان توجه انسان، محدود است و نمی‌تواند در عین آنکه بر میزان ضربان قلب، تنفس و … خود تمرکز دارد، در عین حال به کارکردهای اجتماعی خود نیز توجه نماید. بنابراین احتمال اشتباه در عملکرد اجتماعی بیشتر می‌شود. می‌توانید با دوست خود امتحان کنید. یکبار زمانی که مطلبی را برای او تعریف می‌کنید توجه خود را بر احساسات بدنی و زمانی دیگر را بر مطلبی که تعریف می‌کنید، متمرکز کنید تا تفاوت بین آن دو را درک کنید.

بهبود خودانگاره نکته دیگری است که باید اصلاح شود. افراد دارای اضطراب اجتماعی، تصور منفی از خود و توانایی‌های خود دارند و مدام از خود انتقاد می‌کنند و به ضعف‌های خود ناظر هستند. آنها از یک سو استانداردهای بالایی دارند و از سویی دیگر، توان خود را پایین در نظر می‌گیرند. مسلماً فاصله بین این دو حد باعث می‌شود خود را ضعیف و بی‌کفایت بدانند.

انتقاد از خود را کنار بگذارید. خود را تشویق کنید. شما باید بپذیرید که همه انسان‌ها از جمله شما حق اشتباه کردن دارید. هر انسانی مجموعه‌ای از ضعف و قوت است. هیچ انسانی کامل نیست. ضعف‌های خود را بپذیرید و دوست داشته باشید. زیرا همین نقاط ضعف و قوت شما است که شما را منحصر به‌فرد کرده است. ضعف خود را بپذیرید و دوست بدارید، همانگونه که نقاط قوت خود را می‌پذیرید و دوست دارید. (برای مطالعه بیشتر به مقاله رشد و افزایش عزت نفس رجوع کنید)

باورهای شناختی غلط، پایه اضطراب اجتماعی است. تصحیح باورهای غلط به مراجع کمک می کند تا در موقعیت‌های اجتماعی اضطراب نداشته باشد. در اینجا به چند باور غلط رایج در افراد دارای اضطراب اجتماعی به‌طور نمونه اشاره می‌کنیم و در داخل پرانتز نوع اشتباه آنان نیز بیان شده است.  (برای مطالعه بیشتر به مقاله تحریفات شناختی مراجعه کنید):

۱. «من نباید هیچ اشتباهی در جمع بکنم» (بایداندیشی، همه یا هیچ)
۲. «باید به‌گونه‌ای عمل کنم که همه‌ی جمع از من خوششان بیاید» (بایداندیشی، همه یا هیچ)
۳. «باید کاری کنم که باعث ناامیدی هیچکس نشوم» (همه یا هیچ)
۴. «بقیه فکر می‌کنند من کسل‌کننده هستم» (ذهن‌خوانی)
۵. «باعث خجالت هستم» (برچسب زنی، بی‌توجهی به امر مثبت، استدلال احساسی)
۶. «هر شنونده‌ای باید از سخنرانی من خوشش بیاید» (بایداندیشی، همه یا هیچ)
۷. «هیچ آبرویی برای من باقی نمی‌ماند اگر اشتباه کنم» (فاجعه‌سازی)
۸. «دیگران من را احمق به‌حساب می‌آورند» (ذهن‌خوانی)
۹. «همیشه در جلوی جمع خراب کرده‌ام» (تعمیم بیش از حد، بی‌توجهی به امر مثبت)
۱۰. «دیگران عرق کردن و ضربان قلب من را می‌بینند و به ضعف من پی می‌برند» (فیلتر منفی)
۱۱. «اگر مضطرب شوم، یک بازنده هستم» (برچسب‌زنی)
۱۲. «اگر لغتی را اشتباه بگویم، بی‌ارزشم» (بی‌توجهی به امر مثبت، همه یا هیچ، برچسب‌زنی)

برای مقابله با باورها و افکار غلط خود می‌توانید سوالات زیر را از خود بپرسید:

۱. چه شواهدی وجود دارد که این باور من را تایید کند؟
۲. بر اساس تجربیات قبلی، هرچند وقت یکبار چنین اتفاقاتی می‌افتند؟
۳. بدترین اتفاقی که ممکن است پیش بیاید، چیست و چند درصد احتمال وقوع دارد؟
۴. اگر بدترین اتفاق هم بیفتد، آیا می‌توانم از عهده آن بربیایم؟

۲. پس از اصلاح خطاهای شناختی، مراجع و درمانگر با همکاری یکدیگر درباره موقعیت‌های ترس‌برانگیز اجتماعی گفتگو می‌کنند و با کمک یکدیگر، سلسله ‌مراتب ترس و اجتناب مراجع را تهیه می‌کنند؛ لیستی از موقعیت‌های ترس‌برانگیز اجتماعی همراه با میزان احساس اضطراب در آن موقعیت تهیه می‌شود که هم نقشه راهی برای تمرینات مواجهه‌سازی است و هم روشی برای ارزیابی میزان پیشرفت.

در این مرحله، مراجع با رفتارهای اجتنابی و ایمنی‌بخش خود که دلیل ماندگاری چرخه منفی اضطراب اجتماعی است، بیشتر آشنا می‌شود و سپس با کمک درمانگر، مواجهه‌سازی با آنها را شروع می‌کند. رفتار اجتنابی یا ایمنی‌بخش به هر عملی گفته می‌شود که فرد انجام می‌دهد که تا جای ممکن از هرگونه موقعیت اجتماعی، تا زمانی که مجبور نیست، فرار کند و یا آنکه شرایطی را برای خود فراهم کند تا حداقل اضطراب را داشته باشد. مشکل رفتارهای اجتنابی و ایمنی‌بخش آن است که هیچگاه فرد درک نمی‌کند که می‌تواند بدون این رفتارها نیز اضطرابی نداشته باشد.

باید برای مراجع توضیح داده شود که فرار یا اجتناب از اضطراب، همانند خوراک دادن به یک موجود است. هرچه بیشتر اجتناب کنید، او خوراک بیشتری دریافت کرده و بزرگتر می‌شود و درنتیجه از شما اجتناب بیشتری می‌خواهد. شما مجبورید زمین امن خود را بیشتر و بیشتر به او واگذار کنید. دیگر اجتناب‌های گذشته شما را آرام نمی‌کند، زیرا اضطراب بزرگتر شده و از شما خوراک بیشتری طلب می‌کند.

همانگونه که در نمودار زیر مشخص است، در زمان اضطراب فرد با اجتناب از موقعیت‌های اجتماعی اضطراب خود را به‌طور سریع کاهش می‌دهد، ولکن آنچه ذهن او فرامی‌گیرد و نسبت به آن شرطی می‌شود آن است که عملکرد اجتماعی، مساوی با اضطراب است و اجتناب از عمل اجتماعی، مساوی با آرامش. این روش تنها در کوتاه‌مدت فرد را آرام می‌کند، ولکن مجدداً در موقعیت‌های دیگر اجتماعی دچار هراس می‌گردد. به این ترتیب، اضطراب اجتماعی او نه تنها بهبود نیافته، بلکه اندک اندک افزایش می‌یابد.

مواجهه‌سازی مهمترین بخش در درمان اضطراب اجتماعی است که باید زمان زیادی را بر روی آن گذاشت.

شکل دوم، نمودار اضطراب فرد را در حال مواجهه‌سازی نشان می‌دهد. اگرچه اضطراب او ناگهان پایین نمی‌آید و تنها پس از مواجهه‌شدن‌های مداوم، اندک اندک کاهش می‌یابد؛ ولکن در این حالت ذهن فرد درک می‌کند که می‌توان همراه با عملکرد اجتماعی، آرامش را نیز تجربه کرد و تنها راه کسب آرامش، در اجتناب و فرار از موقعیت‌های اجتماعی نیست.

نکته مهم این ساز و کار آن است که در صورت تکرار مواجهه‌سازی، بدن فرد نمی‌تواند برای مدت زیادی در زمان مواجهه‌سازی، مضطرب و برانگیخته بماند؛ پس بناچار اضطراب فرد در حین عمل اجتماعی یا صحبت در جمع کاهش می‌یابد و در نتیجه ذهن فرد درک می‌کند که می‌توان مضطرب نبود و سخنرانی کرد. شما باید بدانید که در درمان اضطراب اجتماعی در صورت تکرار مواجهه‌سازی:

۱. انتظار اضطراب کاهش می‌یابد.
۲. حداکثر اضطراب کاهش می‌یابد.
۳. زمانی که حداکثر اضطراب در یک وضعیت ثابت بماند کاهش می‌یابد.
۴. بازگشت به حالت عادی سریعتر است.

بابک را در نظر بگیرید که مواجهه‌سازی کرده و در جمعی چندنفره سخنرانی می‌کند. در ابتدا او احساس اضطراب می‌کند، اما می‌داند که بدن او نمی‌تواند برای مدت زیادی در حال برانگیختگی بماند. بنابراین او به‌طور ارادی، داوطلب سخنرانی‌های متفاوت می‌شود. بدن او پس از تکرار مواجهه‌سازی، آرامتر می‌شود و در حین سخنرانی نیز دیگر مانند گذشته مضطرب نیست. در این زمان، ذهن این فرد به‌طور ناخودآگاه می‌گوید: «آها، در حال سخنرانی‌ام در حالیکه بدنم آرام است». تمرین مداوم مواجهه‌سازی این فکر را بیش از پیش تقویت می‌کند و فرد را از چرخه منفی اضطراب رها می‌سازد.

جدول زیر، مثالی از سلسله مراتب اضطراب در درمان اضطراب اجتماعی می‌باشد. فرد از موقعیت‌هایی که اضطراب کمتری دارد شروع کرده و به موقعیت‌هایی با اضطراب بیشتر می‌رسد. شما نیز این جدول را به‌جهت مواجهه‌سازی برای خود تهیه کنید.

موقعیت اجتماعی هراس

(۰-۱۰۰)

اجتناب

(۰-۱۰۰)

ارائه سخنرانی در جلسات دانشگاه با حضور بیش از ۲۰ نفر درباره موضوعی که تسلطی بر آن ندارم. ۱۰۰ ۵۰
ارائه سخنرانی در مورد موضوعی که تسلط دارم ولی تعداد زیادی حضور دارند. ۸۵ ۹۰
ارائه سخنرانی در مقابل تعداد ۵ تا ۱۰ نفر ۸۰ ۸۰
نشستن دور میز کنفرانس به همراه همکاران و بحث کردن ۶۰ ۷۰
مخالفت با یکی از همکاران ۴۰ ۵۰
ابراز نظر خود به یکی از همکاران ۴۰ ۴۰
معرفی خود به یک همکار ۳۰ ۲۰

 

در درمان اضطراب اجتماعی برای مواجهه‌سازی چند قانون زیر را رعایت کنید:

۱. باید موقعیت اجتماعی‌ای را انتخاب کرد که تا حدی برای بیمار اضطراب ایجاد کند و در عین حال بتواند آن میزان اضطراب را تحمل کند.
۲. باید قبل از مواجهه‌سازی، هدفی برای خود تعریف کند. به‌طور مثال، پرسیدن یک سوال در جمع.
۳. هدف نباید انجام یک عمل اجتماعی بدون نقص و کمالگرایانه باشد. به‌طور مثال، هدف «همه از سخنرانی من خوششان بیاید» یک هدف معقول و قابل وصول نیست. زیرا اولاً در هیچ صورتی نمی‌توان مطمئن شد همه از سخنرانی خوششان آمده است و در ثانی، هدفی غیرواقعگرایانه است.
۴. پس از مواجهه‌سازی به‌خود یادآوری کنید که دارای سوگیری شناختی هستید و احیاناً عملکرد خود را درست قضاوت نمی‌کنید. انتقاد از خود را فراموش کنید و به‌جهت مواجهه‌سازی که انجام دادید خود را تشویق کنید.
۵. به‌یاد داشته باشید مواجهه‌سازی‌های طولانی‌مدت بهتر از تعداد زیاد مواجهه است. به‌طور مثال، بهتر است که شما دوبار سخنرانی یک‌ساعته داشته باشید تا آنکه ۱۰ سخنرانی ۱۰ دقیقه‌ای. زیرا در حالت اول، ذهن شما مدام به‌فکر آن است که چگونه وقت تمام شده و از موقعیت فرار کند. در این حالت شرطی‌سازی ذهن اتفاق نمی‌افتد، زیرا سخنرانی شما در حالی تمام می‌شود که اضطرابتان کاهش نیافته است.

۳. در درمان اضطراب اجتماعی بر جزء فیزیولوژیک نیز باید اقدام کنید. تمریناتی برای کاهش علائم فیزیولوژیکی اضطراب می‌تواند به کاهش اضطراب کمک کند. به این منظور می‌توان از تنفس دیافراگمی، آرمیدگی تدریجی عضلات، تصویرسازی صحنه آرام‌بخش استفاده کرد (برای مطالعه بیشتر به مقاله ۱۰ روش برای درمان اضطراب رجوع کنید).

شایان ذکر است که اگرچه این مقاله به‌گونه‌ای نگاشته شده است که فرد به‌واسطه آن به تنهایی بتواند بر اضطراب اجتماعی خود غلبه کند، اما مسلماً استفاده از یک درمانگر باتجربه مسیر را کوتاهتر کرده و احتمال موفقیت را افزایش می‌دهد.

منابع:

استفان هوفمان و میشایل اتو. اختلال اضطراب اجتماعی. ترجمه مسعود چینی‌فروشان و منصور آگشته. ۱۳۸۹. نشر ارجمند.

دیوید هافمن. درمان شناختی رفتاری برای بزرگسالان. ترجمه کامیار سنایی. ۱۳۹۶. نشر ارجمند.

اشتراک گذاری

نویسنده : دکتر کامیار سنایی، بهمن ۹۶.

درباره مدیریت سایت

۲۴ نظر

  1. سلام اقای دکتر میخواستم بدونم شما در این زمینه بیمار قبول میکنید؟ممنون میشم اگر در این زمینه کار میکنید و درمان میکنید این بیماری رو شماره مطبتون رو لطف کنید چون من پیش دکتر های دیگه ک رفتم بعضی ها میگفتن درمان نداره و کار نمیکردن

    • سلام. نمی دانم شما پیش چه دکتری رفته اید که به شما گفته است دزمان ندارد و از این حرف تعجب می کنم ولی اضطراب اجتماعی کاملا قابل درمان است. شماره جهت تماس و هماهنگی را در سایت می توانید بیابید.

  2. اضطراب اجتماعی خود باعث بروز رفتار های غیر عادی میشه که توجه دیگران رو جلب و اونا رو دائم به مسخره کردن شما وا میداره و این خودش فاجعه ای دیگره که فرد با خودش میگه حالا که دیگرانم منو قبول ندارن و افکارم درست درومده کاملا میپذیره که دیگه با بقیه فرق داره و این حرفا.به این مسئله توی هیچ سایتی متاسفانه اشاره نشده. این بیماری یک بیماری پوچ و کثیف هست که قابل درمانه و باید درمان بشه و هیچ پدر و مادری نباید اجازه بدن فرزند به این بیماری دچار بشه وگرنه ظلم بزرگی در حقش کردن.

  3. سلام. من ۳۲ سالمه و مرد هستم و مجردم از یکسال پیش دچار یه وسواس فکری همراه با اضطراب اجتماعی شدم و دو جلسه رفتم پیش دکتر ولی بعدش دیگه نرفتم خودم تلاش کردم مشکلم رو حل کنم و خیلی بهتر شده بودم نسبت به اوایل شروع مشکل. ولی اخیرا فکر می کنم دوباره عود کرده و داره بدتر میشه. اینقد عذاب میکشم که حاضرم بمیرم تا از دست این مشکل آزاد بشم. اگر کسی کمکم کنه خدا کمکش خواهد کرد.
    مشکل من اینه که فکر می کنم کنترلی روی اندام جنسی ام ندارم و از اینکه در حضور دیگران نعوذ رخ بده و آبروم بره وحشت دارم. به همین دلیل وقتی میرم تو یه جمع، اول این فکر میاد سزاغم که اگر اندامم تحریک بشه و بقیه ببیند چی میشه. متعاقب این فکر، استرس و اضطراب وجودم را فرا میگیره و اتفاقا همین باعث میشه اندام جنسیم تحریک بشه و بعضا توجه دیگران جلب میشه. بعد فقط کافیه یکی چپ نگام کنه یا پوزخند بزنه یا یه جوری نگاه کنه که من فکر کنم متوجه بدنم شده. این جایی است که منو از درون ویران و نابود میکنه. در حالی که دیگران حداکثر فکر می کنند من تحریک جنسی شدم. تو این وضعیت اینقد خجالت می کشم که حد نداره. همین خجالت و اضطراب و استرس باعث میشه اندام جنسیم یه کم عود کنه و جلب توجه کنه و همه چی بدتر بشه ….
    ممنون میشم اگر راهنمایی کنید از این وضعیت بیام بیرون.

    • سلام. اولا باید بدانید که فردی که دچار اضطراب اجتماعی است خطاهای شناختی دارد. یعنی وقتی شما مضطرب می شوید اولا بغلط فکر می کنید همه افراد به شما و آلت تناسلی شما نگاه می کنند. دوما اینکه شما بخاطر شناخت غلطتان میزان الت خود را بزرگتر از انچه واقعا در دید دیگران است می بینید. یعنی شما اندازه واقعی آنرا نمی بینید بلکه بسیار بزرگتر می بینید. در این مواقع باید به خود بگویید اولا دیگران هر کس به کار خود مشغول است و من مرکز عالم نیستم که همه منتظر دیدن من باشند. دوما من میدانم که خطای دید دارم پس الت خود را بزرگتر می بینم. سوما افراد بسیاری هستند که الت تناسلی شان بزرگ است و اکثر اوقات در زیر شلوار دیده می شود و این نشانه فاجعه آمیز بودن نیست. یک امر طبیعی است. متاسفانه شما فکرهای غلط زیادی دارید که باید پیدا کنید. از جمله اینکه آبرویم می رود- همه می فهمند من تحریک شدم- ….مورد بعدی آن است که شما نباید به دلیل ترس خود از جمع ها فرار کنید زیرا هرچه بیشتر اجتناب کنید ترس شما بیشتر می شود. بر روی افکار خود کار کنید و فکرهای غلط آن را در بیاورید. (مقاله درمان خطاهای شناختی را در سایت مطالعه کنید).

      • خیلی ممنون و متشکر از وبسایت شما و پاسخ های مفیدتان. من همان روز اول که نظر گذاشتم مقاله تون سایت رو هم خوندم و فهمیدم که من باید خودم رو تغییر بدم. تصمیم گرفتم برم تو جمع تا نعوذ رخ بده و بقیه بهم بخندند. تصمیم گرفتم دیگه به جای اینکه یه آدم حساس و با شخصیت باشم یه آدم بی شخصیت، بی آبرو و … باشم. پرده ها و حفاظ های ذهنی احمقانه ای که همیشه تو ذهنم داشتم را سعی کردم بشکنم و بندازم دور. متاسفانه از اون وقتی این تصمیمات رو گرفتم هر چی میرم تو جمع و بی خیال آبرو و شخصیت میشم نه نعوظ رخ میده و نه بدنم جلب توجه میکنه نه آدم بی شخصیتی میشم. بر عکس بقیه بیشتر بهم احترام میذارن و کسی به بدنم توجه نمیکنه. اون موقع که نمیخواستم کسی به بدنم توجه کنه همه توجه میکردن ولی الان که خودم میخوام هیشکی بهم توجه نمیکنه. من از این به بعد میخوام بی آبرو، انگشت نما، بی خیال و بی شخصیت باشم. میخوام از حصارهای ذهنم بیام بیرون. البته با اراده ی جدی، واقعی و در عمل نه فقط حرف. بذار مردم هر چی میگن بگن، بذار بخندن … اصلا من عمدا میخوام کاری کنم بخندن. به هر حال، باز هم از داستان های خودم تو این سایت میذارم و بعد از اینکه خودم تغییر کردم خوشحال میشم به افرادی که مثل خودم مشکل دارند کمک کنم. من تجربه ی حملات پانیک و وسواس اینا رو هم دارم خلاصه کلکسیونی از اختلالات روانی رو تا حدودی تجدبه کردم چون ما ژنتیکی مشکل داریم. آقای دکتر سنایی خواهش می کنم اگر امکانش هست از طریق ایمیل با شما در ارتباط باشم.

  4. سلام من ۲۷ سالمه اضطراب اجتماعی بسیار شدید دارم پارسال پیش یه روانشناس رفتم دو جلسه دیگه نرفتم چون حس میکردم هیچ جوابی نمیگیرم از حرفاش خواهش میکنم کمکم کنید من پیش چه دکتری باید برم روانشناس یا روانپزشک شما میتونید ی دکتر خوب در همدان به من معرفی کنید بعضی از جاهایی که میترسم برم یکیش
    جشن و عروسی ها که همه با لباس های شیک میان ۰ احساس میکنم لباسام خوب نیستن و مسخره بنظر میرسم صورتم کبود میشه یا زمانی که میرم خونه و میبینم مهمون داریم هر چقدر تعداد بیشتر باشه من بیشتر وحشت میکنم و تپش قلب میگیرم اکثر مواقع درحیاط و اروم میبندم و میرم بیرون شام یا ناهار میخورم و اگر به هیچ وجه نتونم برگردم میرم داخل خونه ولی چه رفتنی چشمام سیاه و سفید میبینه سلام میکنم ولی حتی صدای خودمو نمیشنوم اسم افراد از یادم میره خجالتم زمانی بیشتر میشه که دختر جوون توشون باشه مثلا عروسشون یا فامیل دور این جور موقع ها نمیتونم درست احوالپرسی کنم حتی خانوادمم متوجه میشن میرم ی گوشه که چشم تو چشم نباشم و بدبختانه اکًثرا فکر می کنن دارم قیافه میگیرم ولی تو دلم خیلی مشتاقم که بگم و بخندم ولی واقعا نمیتونم سرم و انقدر پایین میگیرم که گردنم خشک میشه زندگیم هیچ مزه ای نداره هیچ کیفیتی نداره بهترین سالهای زندگیم با سختی خجالت و حس حقارت همیشگی داره میگذره دیگران در موردم چه فکری میکنن من ۲۷ سالمه ی عکس از خودم ندارم فکر میکنم خیلی بد میافته عکسم حرف زیاده بخدا سنگین شدم عصبانی شدم خانوادمو خودمو ازار میدم فقط یه راه کارساز پیش پام بزارید

    • سلام جانم. متاسفم از آنچه گفتید. شما باید حتما یک روانشناس قوی در شهر خود پیدا کنید. درمان شما حداقل ۱۰ جلسه زمان می برد. شما باید پیش یک روانشناس بروید و نه روانپزشک. راه دیگر آن است که مقاله بنده را بدقت مطالعه کرده و عمل کنید. در کنار آن از کتابهای دیگری نیز در این زمینه استفاده کنید تا آگاهی شما افزایش بیاید. هر قدر آگاه تر شوید بیشتر می توانید بر خود کنترل پیدا کنید. مواردی که شما گفتید در ۵ درصد از انسانها وجود دارد و حل آن با کمی پشتکار توسط خودتان هم ممکن است. البته مسلما با حضور یک روانشناس قابل راه سهل تر وسریعتر پیموده خواهد شد.

  5. سلام من با مطالعه مواردی که دوستان تو نظراشون نوشتن شباهت بسیاری میبینم با کارای خودم و چند مدت پیش یه مورد خیلی خاص برام پیش اومد که فک میکنم بی ارتباط با این مسعله نباشه :از اوایل مدارس که بچه های جدیدی وارد مدرسه شده بودن من خیلی علاقه من شدم تا با یکی از اونا دوست بشم اما مدتی که گذشت روبه رو شدن با اون خیلی برام سخت شد تا جایی که از جاهایی که اون حظور داشت کاملا دوری میکردم همش میترسیدم جلوش یه سوتی بدم که جلوش سبک و لوده بنظر برسم و اون نخواد که با من دوست بشه و… کلا رفتارم با اون ۱۸۰ درجه فرق میکرد فک کنم بخاطر همین هم بود که کنکورم رو خراب کردم و حالا مجبورم بخاطر همین یک سال پشت کنکور بمونم اگه میشه راهنمایسم کنید باید چه کار کنم ؟

    • سلام. این می تواند نشانه کمبود مهارت اجتماعی شما باشد. به همین جهت یک فرد برای شما اینقدر مهم شده است. شما باید تلاش کنید دوستان زیادی پیدا کنید تا یک دوست انقدر برای شما اهمیت پیدا نکند.

  6. سلام . من ۲۰ سالمه و این مشکل تمام زندگیمو تحت الشعاع قرار داده و واقعا دیگه نمیدونم چیکار کنم . تمام روشای درمانی رو هم به صورت تئوری بلدم ولی در عمل که قرار میگیرم بازم نمیتونم انجامش بدم. خیلی دلم میخواد از یه دکتر کمک بگیرم ولی خب دقیقا به خاطر همین مشکل نمیتونم به دکتر مراجعه کنم یا زنگ بزنم وقت بگیرم ، فقط با فکر کردن به زنگ زدن هم یخ میکنم چه برسه واقعا انجامش بدم! چیکار کنم؟

    • عزیزم مشکل شما تمام توان و انرژی شما را می گیره. حتما باید به خودت کمک کنی. می تونی با یک دکتر از طریق نوشتن شروع کنی. همین کاری که الان کردی. کم کم وارد مکالمه تلفنی و در نهایت مشاوره حضوری بشی. بله در ابتدا نیاز به تلاش و فداکاری شما داره.

    • سلام منم دقیقا مشکل شمارو دارم لطفا برای همدردی اگه تونستید به تلگرامم پی ام بدین muhammad7975

      • سلام جانم. امیدوارم با مراجعه به یک رواندرمانگر حاذق بتوانید بر مشکل خویش فائق بیایید. توضیح نحوه ارتباط با بنده از طریق اینستاگرام و واتس اپ در سایت وجود دارد.

  7. من دختری ۲۲ ساله ام ک دچار اضطراب اجتماعی شدم و موقع بیرون رفتن از خانه سرم گیج میره و معد درد و تنگی نفس و افکار منفی اذیتم میکنه و چندماهی سعی میکنم برم بیرون و باهاش مقابله کنم اما نمیتونم . برای درمان سریع این مشکل چکاری انجام بدهم؟

  8. من الان ۳۰ سالمه؛ ۱۰ ساله که دچار اضطراب اجتماعی هستم؛ با بدبختی فوق لیسانس مهندسی گرفتم که ای کاش توی این مملکت نمیکردم اینکارو؛ رفتم خدمت سربازی و برگشتم؛ دست از پا دراز تر نه کاری هست نه چیزی؛ سابقه هم که ندارم؛ الان نمیدونم چجوری سر بلند کنم تو جامعه؛ نه کاری نه باری؛ میترسم توی جامعه رفت و آمد کنم با این وضعم؛ حتی پیش دوستام؛ فامیل که اصن هیچی؛ حوصله شون رو ندارم؛ مخصوصا که هر جا میری یجوری بحث میوفته به اینکه میگن تو هنوز کار پیدا نکردی؟ چیکار میکنی؟ ؛ یکی نیست بگه اگه معرفتش رو داری و از دستت برمیاد، واسم یه کار پیدا کن؛ اگه نه خوب چه مریضی داری که وضعیت بد منو به رخم میکشی؟؛ از الان عزای عید رو گرفتم که چیکار کنم؛ چجوری میتونم یه بهونه ای بیارم خونه دوست و آشنا نرم، شاید بزنم برم مسافرت اصن؛ واقعیت حوصله خودم رو هم ندارم؛ هر چند که واقعا تنهایی رو خیلی دوست دارم و تشنه روابط اجتماعی نیستم و به نظر خودم با فامیل و بیشتر دوستام فرق دارم، ولی فکر میکنم بیشتر میخوام به خودم ثابت کنم که میتونم رابطه داشته باشم (نه لزوما با جنس مخالف) تا اینکه واقعا احتیاج شدید به رابطه داشته باشم؛ من وضع مالی خیلی خوبی دارم؛ ولی نباید فکر کرد که این مساله نجات دهنده ست؛ الان توی این سن وقتی من نمیتونم رابطه برقرار کنم؛ وقتی بیکارم؛ وقتی نمیتونم حتی به ازدواج فکر کنم، چه فایده ای داره؛ کاشکی وضع مالیم خوب نبود؛ شاید یه موتور محرک میشد که زود تر از اینا برم توی جامعه و کار کنم و عمرمو پای درس و فکر و خیال نزارم. ضمنا اگر کسی تجربیاتی در این زمینه یا مشابه اون داره، خوشحال میشم که بشنوم؛ ایمیل من هست: saeedmohajer84@gmail.com

    • سعید عزیز من هم ناراحت شدم از انچه گفتی و هم خوشحال. ناراحت بخاطر مشکل اضطراب اجتماعی که بیان کردی و خوشحال از اینکه توانستی درست رو تمام کنی و از طرفی مشکل مالی نداری. این موضوع بهت اجازه می ده که از روانشناسان خوب در شهرت استفاده کنی و بتونی مهارتهای اجتماغی خودت رو افزایش بدی. مسلما تا زمانی که اضطراب اجتماعی داشته باشی حق انتخابهای محدودی برای کار کردن داری. در جایی که به خاطر شرایط بد اقتصادی حق انتخاب فی نفسه محدود است مشکل اضطراب اجتماعی انتخابهای بسیار کمی باقی می گذاره. حتما بفکر درمان اضطراب خودت باش. شاد باشی

  9. سلام خسته نباشید چه کاری باعث میشه این ترسو لرز موقع درگیری حتی تو درگیری لفظی از بین بره سالهاست هم دعوا نکردم هم ورزش کشتی رو کنار گذاشتم بشدت منزوی و تنهام و اگر یحتمل جایی باشمو درگیری لفظی برام پیش بیاد به این حالت ترس و لرز عذاب آور میفتم و بعد اون زمان وقتی به منزل میرسم خودم رو سرزنش میکنم که چراااااا فلان جواب رو ندادم چرا سکوت کردم دیگران چه فکری میکنند طوری که اییینقدر بهش فکر میکنم تا ادمو دیگه به مرز دیوانگی میبره ینی یه چند هفته یکسره بهش فکر میکنم حتی مادرم که بهم میگه برو نون بخر از ترس چنین اتفاقی میترسم بیرون برم یا اگه برم با ترس و لرز میرم ترو خدا کمکم کنین حاظرم هیچ یک از مشکلات زندگیم حل نشه ولی این مشکلم حل بشه چون بدجور عزابم میدهسنم هم ۱۸ هستش

    • عزیزم هر چقدر بیشتر از ترس هات فرار کنی بیشتر میشه چون باورت میشه که حتمت ترسهام درسته که از اونها فرار می کنم. ورزش رو حتما انجام بده. شنا دوچرخه پیاده روی و یا دو. ورزش بسیار به کاهش اضطراب هات کمک می کنه. مطلب بعدی اینه که نباید اصلا خودت سرزنش کنی. هیچ انسانی کامل نیست. قرار نیست که همیشه بهترین جواب بدی. ضمن اینکه بهترین جواب اصلا وجود نداره چون اگر فکر کنی باز جواب بهتر از اون هم هست. تازه اون جواب هم از یک نظر خوبه شاید از یک نظر دیگه خوب نباشه. پس به خودت سخت نگیر. مقاله کمالگرایی رو در سایت بخون. کمکت میکنه

  10. سلام . برای درمان سریع و کامل این مشکل اضطراب اجتماعی باید چکار کنیم ؟ آیا راهی غیر از قرص وجود داره ؟ میشه از روش های روان درمانی برای اون کمک بگیریم

    • سلام. من در مقاله توضیحات کاملی دادم. با انجام و پیگیری موارد بالا و اندکی صبر و حوصله می توان بر آن غلبه کرد. دارو در اکثر موارد در این زمینه کمکی نمی کند و رواندرمانی نتایج بهتری دارد.

پاسخ بدهید

ایمیلتان منتشر نمیشوذفیلدهای الزامی علامت دار شده اند *

*