روابط عاطفی

در زمان سوگواری چه اتفاقی برای ما می افتد

در زمان سوگواری چه اتفاقی برای ما می‌افتد؟

نحوه مواجه با سوگ و چگونگی فرایند سوگواری مستلزم یادگیری مهارت‌های سوگواری می‌باشد. افسردگی بعد از سوگ طبیعی است، ولکن فراگیری نحوه مواجهه با فقدان به ما کمک می‌کند تا این دوران را سریعتر پشت سر بگذاریم.

زیستن در واقعیت فقدان

تنها راهی که برای شروع صحبت در مورد سوگ بلدم، شروع کردن با موضوع نابودی است: سکوت و سکونی در مراحل اولیه سوگواری وجود دارد که همه چیز را فرا می‌گیرد. فقدان و سوگ، ما را طوری بهت زده می‌کند که به مکانی فراتر از هر زبانی کشیده می‌شویم. مهم نیست چطور با دقت واژه‌هایم را کنار یکدیگر بچینم، هرگز قادر نخواهم بود به جایی که این حس درون شما زندگی می‌کند برسم. زبان پوششی برای سکون نابودی است، و البته چه پوشش ضعیفی.

در مواجهه با سوگ، پذیرش یکی از معدود چیزهاییست که واقعاً کمک می‌کند. زندگی شما نمی‌تواند اصلاح شود، نمی‌تواند بهتر شود و به نظر می‌رسد هیچ راه‌حلی وجود ندارد. این بدان معناست که مسیر عملکرد ما درون سوگ ساده است: کمک به شما در تعیین اینکه چه چیزی طبیعی است و یافتن راه‌هایی تا از قلب ویران شده شما حمایت کند. این بخش درباره کمک به دوام آوردن شما در دنیای ترسناک سوگ شدید است.

سوگواری- سایت روانشناسی دکتر کامیار سنایی

سوگواری برای همه کارهایی که باید می‌کردید

وقتی کسی می‌میرد، صرف تعداد کارهایی که باید انجام دهید ذهن را اذیت می‌کند؛ اما به طریقی همه چیز انجام می‌شود. کنار بچه‌هایتان، همسرتان یا والدینتان می‌نشینید و کلماتی را که هیچوقت نباید می‌گفتید به زبان می‌آورید. به همه کسانی که اسمشان در دفترچه تلفن نوشته شده زنگ می‌زنید. حقایق را ساده و سر راست دوباره و دوباره تکرار می‌کنید. دنبال بهترین قیمت کفن و دفن هستید. مراسم یادبود را سازماندهی می‌کنید و … .

خوب است اجازه دهید مردم تا جایی که می‌توانند به شما کمک کنند، اگر این کار بخشی از مسوولیت‌های شما را تخفیف می‌دهد. رسیدگی به این جزییات برای برخی از مردم آخرین کار ملموسی است که از روی دوست داشتن و صمیمیت می‌توانند برای شخصی که در گذشته است، انجام دهند. هیچ پاسخ درستی برای سوگواریتان وجود ندارد. هر کاری که به نظرتان سنگین است به دیگران بسپارید و هرجا ممکن است به کسی اجازه ندهید کارهایی را که به نظرتان صمیمی و مهم است انجام دهد.

بازگویی داستان سوگ

ممکن است به خودتان بیایید و ببینید داستان فقدانتان را بارها و بارها بیان کرده‌اید، حتی به غریبه‌ها یا به آدم‌هایی که تازه ملاقات کرده‌اید. یا شاید در ذهنتان وقایعی را که به این فقدان منجر شده بارها مرور کرده‌اید. همه‌ی اینها عادی است. انسان‌ها موجوداتی داستان‌سرایند. به همین دلیل است که از اسطوره‌های فرهنگی، داستان‌های خلقت و فیلم داریم. با تعریف کردن دوباره و دوباره داستان این فقدان انگار به دنبال پایانی جایگزین می‌گردیم، یک راه فرار؛ راهی که در آن نتیجه وقایع تغییر کرده باشد یا هنوز هم ممکن باشد تغییر کند. شاید چیزی را در نتیجه آن جا انداخته باشیم. اگر فقط بتوانیم داستان را به مسیر درستی برگردانیم، هیچ یک از اینها اتفاق نخواهد افتاد. مهم نیست که این کار منطقی نیست، چرا که در سوگ منطق هیچ معنایی ندارد.

تعریف کردن داستان، هم ضروری و هم شکنجه‌وار به نظر می‌رسد. در بخش سوگ و تجربه اضطراب، تکرار داستان ساز و کار ایمنی است. راهی برای ذهن خلاق است که تلاش می‌کند جهان را زمانی که از هم پاشیده است دوباره مرتب کند. ما داستان را بارها و بارها تعریف می‌کنیم، چون داستان سوگ ما نیاز دارد تا گفته شود. ما دنبال راهی می‌گردیم که این داستان را منطقی جلوه دهد، حتی اگر نتواند هیچوقت این کار را انجام دهد. اگر نمی‌توانید داستانتان را به انسان دیگری بگویید، راه دیگری پیدا کنید. دفتر خاطرات، نقاشی، داستان سوگتان را تبدیل به رمانی گرافیکی با داستانی بسیار تاریک کنید. یا به جنگل بروید و به درختان بگویید. وقتی بتوانید داستانتان را بدون اینکه کسی سعی کند تغییرش دهد بگویید، خیالتان راحت می‌شود. درختان نخواهند پرسید: «واقعاً حالت چطور است؟» و باد اهمیتی نمی‌دهد اگر گریه کنید.

مطالعه کنید:  جذابیت زنان می‌تواند بی‌فایده هم باشد!

به سوگواری استراحت دهید

چند بار مردم شما را تشویق کرده‌اند که فکرتان را به چیز دیگری مشغول کنید یا از صحبت درباره نام آن شخص خاص برای شما اجتناب کرده‌اند تا یادآوری نکنند که چه چیزی را از دست داده‌اید؟ انگار ممکن است برای یک لحظه فراموش کنید. همه ما به کمی استراحت نیاز داریم. نمی‌توانید هر ثانیه به فقدانتان خیره بمانید. ارگانیسم فیزیکی بدنتان نمی‌تواند چنین چیزی را تحمل کند. مشکل اینجاست که به ویژه در مراحل اولیه سوگواری درد همه جا هست. هیچ چیزی وجود ندارد که با فقدان مرتبط نباشد. فاصله گرفتن از درد اغلب نتیجه بسیار معکوسی می‌دهد. به خصوص تجربه سینما رفتن ممکن است تجربه بی‌رحمانه‌ای باشد: به تماشای فیلمی شاد می‌روید و در می‌یابید شخصیت اصلی فیلم همسرش را از دست داده است یا در نیمه راه در می‌یابید هرگز نمی‌توانید در مورد این فیلم با خواهرتان شوخی کنید، یا اینکه فرزندتان هرگز آن را نمی‌بیند.

مسائل روزمره‌ی بی‌ضرر تبدیل به باری روی دوشتان می‌شوند: دفعه اولی که باید فرمی را پر کنید و گزینه بیوه را انتخاب کنید، یا اینکه از شما پرسیده می‌شود چند فرزند دارید. وقتی به بخش شماره‌های اضطراری فرم می‌رسید و می‌فهمید که نمی‌توانید نام شخصی را بنویسید که سال‌ها در آن قسمت می‌نوشتید. با فکر اینکه بیشتر از خانه بیرون بروید خودتان را وادار می‌کنید به مهمانی بروید و می‌بینید هر سوالی که در مکالمه‌های کوتاه از شما می‌پرسند فقط به یک جواب می‌رسد: مرگ.

به خاطر داشته باشید که در مواجهه با سوگ عزیزان در روزهای اولیه تلاش برای دوباره پیوستن به جهان باری سنگین و سهمگین است. تعاملات انسانی در سوگ طاقت فرساست. بسیاری مردم انتخاب می‌کنند جهانشان را به طور قابل توجهی کوچک کنند. دعوت به همه چیز را رد کنند و حتی فردی که همیشه برونگرا بوده است در می‌یابد که نسبت به قبل نیاز به زمان بیشتری برای سکوت و تنهایی دارد.

لطفاً بدانید که اگر دنیای بیرون بیش از حد خشن و اشباع شده از همه چیزهای مربوط به سوگ به نظر می‌رسد، این شما نیستید که بیش از حد حساسید. دنیاست که پر شده از چیزهایی مرتبط با سوگ شما. اگر چیزی وجود دارد که حتی لحظه‌ای به شما تسکین و آرامش می‌دهد، به سمت آن حرکت کنید؛ فرقی نمی‌کند چه باشد. پیدا کردن فرصت استراحت در سوگ تقریباً غیرممکن است، اما این فرصت‌های گاه به گاه ضروری‌اند. یک روز یا بیشتر داخل حصاری به انتخاب خودتان برای سلامتی مفید است.

 

برگرفته از کتاب عیبی ندارد اگر حالت خوش نیست

از مگان دیواین

برای امتیاز به این نوشته کلیک کنید!
[کل: ۳ میانگین: ۴.۷]

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

همچنین ببینید
بستن
دکمه بازگشت به بالا