اختلال اضطراب جدایی- سایت روانشناسی دکتر کامیار سنایی

اختلال اضطراب جدایی

Author : Psychological Website

اضطراب جدایی و اختلال اضطراب جدایی

نحوه برخورد با اضطراب جدایی در کودکان و نوجوانان

این امری طبیعی است که وقتی شما «خداحافظی» می­‌کنید، کودک شما احساس اضطراب می‌کند. اگر چه این امر می‌تواند دشوار باشد، اما باید در نظر داشت که اضطراب جدایی یک مرحله طبیعی از رشد است. با درک و با توجه به استراتژی­‌های مقابله‌­ای ارائه شده در این مقاله، اضطراب جدایی می‌تواند تخفیف یافته و هنگامی که کودک شما بزرگتر می‌شود، محو شود. با این حال، اگر اضطراب­‌ها تشدید شود یا به اندازه کافی پایدار و ماندگار باشند تا بتوانند برای مدرسه یا سایر فعالیت‌های کودک مشکل ایجاد کنند، ممکن است کودک شما اختلال اضطرابی جدایی داشته باشد. در حالی که در این شرایط ممکن است نیاز به درمان حرفه‌­ای وجود داشته باشد، اما بسیاری از شما به عنوان والدین کودک می‌­توانید برای کمک به کاهش ترس فرزند خود و احساس امنیت بیشتر او کارهایی را انجام دهید.

اضطراب جدایی چیست؟

در اوایل دوران کودکی، گریه کردن، کج خلقی­‌ها و یا وابستگی، واکنش‌­های سالم نسبت به جدایی بوده و یک مرحله طبیعی از رشد محسوب می‌شود. اضطراب جدایی می‌تواند قبل از اولین تولد کودک، یعنی پیش از یک سالگی آغاز شود و ممکن است مجددا عود کرده و یا تا زمانی که کودک چهار ساله می‌­شود دوباره ظاهر شود. با این حال، هر دو سطح شدت و زمان اضطراب جدایی، از کودکی به کودک دیگر بسیار قابل توجه و متفاوت است. کمی نگرانی در مورد ترک مادر یا پدر، حتی در زمانی که فرزند شما بزرگتر می­‌شود طبیعی می­‌باشد. شما می‌توانید اضطراب جدایی کودک خود را با شکیبایی و ثابت قدمی و همچنین با ملایمتی توأم با تنظیماتی استوار و مستحکم کاهش دهید.

با این حال، بعضی از کودکان نوعی از اضطراب جدایی را تجربه می‌کنند که حتی با صرف بهترین تلاش­‌ها از سوی والدین نیز از بین نمی‌­رود. این کودکان در طول سال­‌هایی که در مقطع ابتدایی یا فراتر از آن تحصیل می­‌کنند، با تجدید یا تکرار اضطراب جدایی به طور جدی و شدید مواجه می­‌شوند. اگر اضطراب جدایی بیش از حد بوده و به اندازه کافی در فعالیت‌­های عادی مانند مدرسه و دوستی تأثیر گذاشته و به جای چند روز چند ماه طول بکشد، ممکن است نشانه­‌ای از یک مشکل بزرگتر باشد، یعنی مشکلی به نام اختلال اضطراب جدایی.

چگونه می‌­توان اضطراب جدایی «طبیعی» را کاهش داد؟

برای کودکان مبتلا به اضطراب جدایی طبیعی، شما می‌­توانید مراحل زیر را انجام دهید تا فرایند اضطراب جدایی در آنها ساده‌­تر شود.

تمرین جدایی. در مرحله­‌ی ابتدایی، فرزندتان را برای مدت و فاصله‌­ای کوتاه با یک مراقب (غیر از پدر یا مادر) تنها بگذارید. همانطور که فرزند شما به جدایی خو می­‌گیرد، می‌توانید به تدریج به مدت طولانی‌­تری او را ترک کرده و در مراحل پیشرفته‌­تر به سفر بروید.

برنامه‌­ریزی برای جدایی بعد از خواب یا تغذیه. کودکان در زمانی که خسته یا گرسنه هستند، بیشتر در معرض اضطراب جدایی قرار دارند.

یک سرود مشابه لالایی را برای «خداحافظی» در نظر بگیرید. لالایی­‌ها برای کودک قوت قلب محسوب می­‌شوند و می‌­توانند همانند یک نسیم ملایمی که از پنجره می‌­وزد و یا همانند بوسه­‌ی خداحافظی ساده و بی‌تکلف باشند. همه چیز را سریع انجام دهید تا بتوانید کار را ادامه دهید.

کودک را بدون هیاهو ترک کنید. به کودک خود بگویید که شما قصد دارید مدتی او را ترک کرده دوباره به سوی او بازخواهید گشت، سپس بروید. این کار را بیش از حدی که هست بزرگ نکنید.

به قول­‌های خود وفادار باشد. این کار برای ایجاد یک حس اعتماد در کودک شما که بتواند به وسیله­‌ی آن با جدایی کنار بیاید بسیار مهم است. این موضوعی مهم است که شما در همان زمان که وعده داده­‌اید بازگردید.

در صورت امکان، محیط را خودمانی نگه دارید و کودک را با محیط­‌های جدید آشنا کنید. یک مراقب یا پرستار بچه داشته باشید. وقتی کودک شما دور از خانه است، او را تشویق کنید تا یک شیء یا موضوع آشنا را بیابد.

یک مراقب اصلی یا اولیه­‌ی سازگار داشته باشید. اگر شما یک مراقب را استخدام می­‌کنید، سعی کنید به‌منظور جلوگیری از به‌وجود آمدن تناقض در زندگی کودک خود، او را به مدتی طولانی در نزد خود نگه دارید.

ترسناک بودن تلویزیون را به حداقل برسانید. اگر شما نشان دهید که تماشای تلویزیون ترسناک نیست، احتمال ترسیدن کودک شما کمتر خواهد بود.

از تلاش دست نکشید. این اطمینان را به فرزندتان بدهید که او حقیقتا خوب خواهد بود. حدودی را که به سازگاری فرزند شما با جدایی کمک خواهد کرد، تنظیم کنید.

اختلال اضطراب جدایی چیست؟

اختلال اضطراب جدایی یک مرحله عادی از رشد نیست، بلکه یک مشکل عاطفی با شدتی وخیم در هنگامی است که کودک از مراقب اصلی خود دور می‌­شود. با این حال، به دلیل اینکه اضطراب جدایی طبیعی و اختلال اضطراب جدایی، بسیاری از علائم مشابه را به اشتراک می‌گذارند، ممکن است تلاش برای فهم اینکه آیا کودکتان فقط به زمان و فهمیدن نیاز دارد (حالت طبیعی) و یا اینکه یک مشکل جدی‌­تر دارد، برای شما گیج کننده باشد.

اختلاف اصلی و مهم بین اضطراب جدایی طبیعی و اختلال اضطراب جدایی، شدت ترس کودک شما و این که آیا این ترس آنها را از فعالیت‌های طبیعی باز می‌­دارد یا خیر، می‌­باشد. کودکان مبتلا به اختلال اضطراب جدایی ممکن است فقط با فکر کردن به دور شدن از مادر یا پدر مضطرب شوند و ممکن است برای امتناع از بازی کردن با دوستان یا شرکت در مدرسه یک بیماری یا ناخوشی جسمی را بهانه کنند. هنگامی که علائم به اندازه کافی شدید باشد، این اضطراب می‌­تواند به سطح یک اختلال برسد. اما این موضوع مهم نیست که کودکتان در هنگامی که از شما جدا می‌­شود تا چه اندازه ناراحت می­‌شود، زیرا اختلال اضطراب جدایی قابل درمان است. موارد زیادی وجود دارد که شما می‌توانید به‌منظور اینکه کودکتان احساس امنیت کند و اضطراب جدایی در او تخفیف یابد، انجام دهید.

علائم اختلال اضطراب جدایی

کودکان مبتلا به اختلال اضطراب جدایی احساس می­‌کنند که دائما در معرض نگرانی و یا ترس از جدایی قرار دارند. بسیاری از کودکان علائمی مانند موارد زیر دارند:

ترس از اینکه اتفاق ناگواری برای یکی از عزیزان رخ خواهد داد. شایع­ترین ترس یک کودک مبتلا به اختلال اضطراب جدایی، نگرانی در این خصوص است که او گمان می­‌کند در غیاب او به یکی از عزیزانش آسیبی وارد خواهد آمد. به عنوان مثال، کودک ممکن است به طور مداوم نگران بیمار شدن یا صدمه دیدن یکی از والدین خود باشد.

نگرانی در این خصوص که یک رویداد غیرمنتظره منجر به جدایی دائمی شود. کودک شما ممکن است از این موضوع ترس داشته باشد که اگر یک بار از شما جدا شود، مواردی رخ خواهد داد که منجر به ادامه‌­ی این جدایی خواهد شد. به عنوان مثال، آنها ممکن است در مورد ربوده شدن یا گم شدن نگران باشند.

امتناع از رفتن به مدرسه. یک کودک مبتلا به اختلال اضطراب جدایی ممکن است یک ترس نامعقول از مدرسه داشته باشد و در این راستا تقریبا هر کاری برای ماندن در خانه انجام دهد.

بی‌­میلی برای خوابیدن. اختلال اضطراب جدایی می‌تواند باعث بی‌خوابی کودکان شود که این امر به دلیل ترس از تنهایی و یا به علت کابوس­‌هایی باشد که کودک در مورد جدایی می‌­بیند.

بیماری فیزیکی مانند سردرد یا معده درد. در زمان جدایی یا قبل از آن، کودکان مبتلا به مشکلات اضطراب جدایی اغلب از احساس بیماری شکایت می­‌کنند.

وابستگی به مراقب. اگر شما قصد بیرون رفتن از خانه را داشته باشید، کودک شما ممکن است همانند سایه شما را در اطراف خانه تعقیب کند و یا به دست و پای شما آویزان شود.

علل شایع اختلال اضطراب جدایی

اختلال اضطراب جدایی ناشی از آن است که یک کودک به نوعی احساس ناامنی می­‌کند. به هر چیزی که ممکن است تعادل دنیای کودک شما را از بین ببرد، او را تهدید کند و یا روال طبیعی او را آشفته سازد نگاهی بیاندازید. اگر شما بتوانید علت و یا علت­‌های ریشه‌­ای را دقیقا مشخص کنید، شما یک گام به کمک کردن به کودک خود برای حل کشمکش‌­های آنها نزدیک­تر خواهید شد. علل شایع اختلال اضطراب جدایی در کودکان عبارتند از:

تغییر در محیط. تغییرات محیطی؛ مانند خانه­‌ی جدید، مدرسه یا وضعیت مراقبت روزانه، می­‌تواند اختلال اضطرابی جدایی را ایجاد کند.

استرس. موقعیت­‌های استرس‌زا مانند تعویض مدارس، طلاق و یا از دست دادن یکی از عزیزان، از جمله یک حیوان خانگی، می‌­تواند مشکلات اضطراب جدایی را ایجاد کند.

والدین بیش از حد مراقب. در برخی موارد، اختلال اضطراب جدایی ممکن است نشانه­‌ای از استرس یا اضطراب در خود شما باشد. والدین و کودکان می‌توانند اضطراب را به یکدیگر تحمیل کنند.

دلبستگی ناامن. در حالی که یک پیوند دلبستگی امن، تضمین می‌کند که کودک شما به اندازه کافی برای رشد مطلوب؛ امنیت، درک و آرامش را احساس خواهد کرد، یک پیوند دلبستگی ناامن می‌­تواند به شکل‌گیری مشکلات دوران کودکی مانند اضطراب جدایی کمک کند.

اضطراب جدایی یا تروما (آسیب یا صدمات)؟

اگرچه به نظر می‌رسد اختلال اضطراب جدایی کودک شما یک شبه اتفاق می‌افتد، اما علت ممکن است اضطراب جدایی نباشد، بلکه موردی مربوط به تجربه­‌ی یک ترومای دردناک بوده باشد. اگر چه این دو شرایط می­‌توانند علائمی مشترکی را به اشتراک بگذارند، اما با یکدیگر متفاوت هستند. با شناخت و درک اثرات استرس­ ناشی از یک تروما بر روی کودکان، شما می‌توانید به فرزندتان کمک کنید تا از بهترین و مناسبترین درمان بهره‌مند شود.

کمک به کودکی که دچار اختلال اضطراب جدایی است

هیچ کدام از ما دوست نداریم فرزندانمان را در آشفتگی ببینیم، بنابراین این موضوع می­‌تواند باعث شود تا شما به کودک خود کمک کنید تا از چیزهایی که از آن می‌ترسد دوری کند. با این حال، این امر تنها اضطراب کودک شما را در دراز مدت تقویت خواهد کرد. به جای تلاش برای جلوگیری از جدایی در هر زمان ممکن، شما می‌توانید به فرزندتان با در نظر گرفتن مراحلی که به آنها احساس امنیت می­‌بخشد کمک کنید تا در نتیجه اختلال اضطراب جدایی در آنها از بین برود. فراهم ساختن یک محیط دلسوزانه در خانه می‌­تواند باعث شود تا کودک شما راحت­تر باشد. حتی اگر تلاش­‌های شما به طور کامل مشکل را حل نکنند، حداقل همدلی شما می‌تواند امور را بهتر کند.

در مورد اختلال اضطراب جدایی آموزش ببینید. اگر شما در مورد اینکه کودکتان چگونه این اختلال را تجربه می‌کند مواردی را یاد بگیرید، می‌­توانید به راحتی با کشمکش­‌های آنها همدردی کنید.

به احساسات کودکتان گوش داده و به آنها احترام بگذارید. برای کودکی که ممکن است به دلیل اختلال خود احساس تنهایی و بی‌کسی کند، تجربه­‌ی اینکه کسی به حرف­‌های او گوش­ می­‌دهد می‌­تواند یک اثر شفا دهنده قوی داشته باشد.

در مورد این موضوع گفتگو کنید. برای کودکان بهتر است که در مورد احساساتشان حرف بزنند، زیرا آنها از «فکر کردن در مورد احساسات خود» سودی نمی‌برند. همدل و همدرد باشید، اما در عین حال به تدریج به کودک خود یادآور شوید که در آخرین جدایی، هیچ اتفاق بدی برای او رخ نداده است.

پیش­دستی کردن در مورد مشکل جدایی. برای مراحل گذار مانند رفتن به مدرسه یا دیدار با دوستان برای بازی، که می‌تواند برای کودک شما اضطراب ایجاد کند آماده باشید. اگر کودک شما از یک والد راحت­تر از والد دیگر جدا می‌­شود، کار را با جدایی آن والد پی بگیرید.

در حین جدایی آرام باشید. اگر کودک ببیند که شما می­‌تواند آرام و خونسرد باقی بمانید، آنها نیز با احتمال بیشتری آرام خواهند بود.

حمایت از مشارکت کودک در فعالیت­‌ها. فرزندتان را تشویق کنید تا در فعالیت­‌های اجتماعی و فیزیکی سالم شرکت کند. اینها راه‌­های عالی برای کاهش اضطراب بوده و به فرزند شما در ایجاد دوستی کمک می­‌کند.

تلاش­‌های کودکتان را ستایش کنید. از کوچکترین دستاورد­ها – مانند رفتن به تخت­خواب بدون به پا کردن جنجال و هیاهو و یا دریافت نمراتی خوب در مدرسه-  به عنوان دلیلی برای تقویت مثبت کودکتان استفاده کنید.

نکاتی برای کمک به کودکتان تا احساس ایمنی و اطمینان کنند

یک برنامه­‌ی روزانه­‌ی ثابت را ایجاد کنید. امور معمول و روتین، حس امنیت را برای کودکان فراهم می­آورد و به از بین بردن ترس آنها از ناشناخته­‌ها کمک می­‌کند. سعی کنید با زمان غذا خوردن و زمان خواب و غیره سازگار باشید. اگر برنامه­‌ی خانواده شما در حال تغییر است، قبل از آن با کودک خود درباره­‌ی آن بحث کنید. چنانچه کودک منتظر چیزی باشد، تغییر در او آسان­تر خواهد بود.

محدودیت­‌هایی را تنظیم کنید. اجازه دهید تا کودک شما بداند که اگرچه احساسات او را درک می‌کنید، اما در خانواده­‌ی شما قوانینی وجود دارد که باید بر اساس آن رفتار کرد. مانند موارد روتین و روزمره، تنظیم و اعمال محدودیت­‌ها به کودک شما کمک می‌کند تا بداند در هر وضعیتی باید انتظار چه چیزی را داشته باشد.

گزینه­‌های پیشنهادی. اگر شما به کودک خود قدرت انتخاب یا برخی از عناصر کنترلی که در تعامل با شما دخیل هستند را بدهید، ممکن است آنها احساس امنیت و راحتی بیشتری داشته باشند. برای مثال این قدرت انتخاب را به کودک خود بدهید که می­‌خواهد در کجای مدرسه از اتومبیل پیاده شود و یا می­‌خواهد برای بازی در مهدکودک، کدام اسباب­‌بازی را با خود ببرد.

 کاهش اختلال اضطراب جدایی: نکاتی برای مدرسه

برای کودکان مبتلا به اختلال اضطراب جدایی، مشارکت در مدرسه می‌تواند کلافه­‌کننده باشد و امتناع از رفتن امری عادی تلقی شود. اما با توجه به علل ریشه‌­ای برای اجتناب از مدرسه رفتن کودکتان و ایجاد تغییرات در مدرسه، می‌­توانید به کاهش علائم در کودک خود کمک کنید.

به سرعت به کودکی که در برگشت از مدرسه غایب شده یا دیر کرده است کمک کنید. حتی اگر در ابتدا سپری کردن یک روز کوتاهتر در مدرسه موردنیاز باشد (یعنی در طول پروسه­‌ی درمان کودک دیرتر به مدرسه رفته و زودتر بازگردد)، علائم کودکان به احتمال زیاد در هنگامی که آنها درمی‌­یابند که می‌توانند در شرایط جدایی نیز بدون مشکل به زندگی خود ادامه دهند، کاهش می‌­یابد.

از مدرسه بخواهید تا با دیر رسیدن کودکتان کنار آمده و وفق یابند. اگر مدرسه بتواند در ابتدا با ورود دیرهنگام کودک مقداری با مدارا رفتار کند، این امر می‌تواند به شما و کودکتان یک فرصت کوچکی برای گفتگو داده تا سبب شود جدایی شما از کودک با سرعتی پاییتر رخ دهد.

یک مکان امن را شناسایی کنید. در مدرسه مکانی را پیدا کنید که در آن کودک شما می­‌تواند برای کاهش اضطراب در طول دوره­‌های استرس، به آن مکان رفته و آرام شود. دستورالعمل­‌هایی را برای استفاده مناسب از این مکان امن ایجاد کنید.

اجازه دهید فرزند شما با خانه تماس بگیرد. در زمان مواجهه با استرس در مدرسه، یک تماس تلفنی یک یا دو دقیقه­‌ای با خانواده ممکن است اضطراب جدایی را کاهش دهد.

یادداشتی برای کودک خود ارسال کنید تا آن را بخواند. شما می‌­توانید یک یادداشت برای کودک خود نوشته آن را در ظرف ناهار، کیف و یا قفسه­‌ی لوازم او قرار دهید. یک جمله­‌ی کوتاه «من تو را دوست دارم!» که بر روی یک دستمال سفره نوشته شده باشد، می‌­تواند به یک کودک اطمینان دهد.

در طول تعامل با همسالان، به فرزندتان کمک کنید. کمک بزرگسالان، چه از سوی معلم و چه از سوی مشاور، ممکن است برای کودک شما و کودکان دیگر که با آنها ارتباط برقرار می‌کنند، سودمند باشد.

به تلاش­‌های کودکتان پاداش دهید. درست همانند خانه، هر تلاش خوب یا گامی کوچک در جهت درست، سزاوار ستایش است.

با کاهش استرس خود، به کودکتان کمک کنید

کودکانی که والدین مضطرب یا پریشان دارند، ممکن است بیشتر مستعد اضطراب جدایی باشند. به منظور کمک به کودک، شما باید علائم اضطراب خود را کاهش دهید، ممکن است لازم باشد اقدامات خود را به مراتب آرامتر و محکم‌تر انجام دهید.

در مورد احساسات خود صحبت کنید. اظهارنظر در مورد آنچه که می­‌خواهید انجام دهید می­‌تواند خیلی کارساز باشد، حتی اگر هیچ کاری برای تغییر وضعیت استرس‌زا وجود نداشته باشد.

به طور منظم ورزش کنید. فعالیت فیزیکی نقش مهمی در کاهش و جلوگیری از اثرات استرس دارد.

درست غذا خوردن. بدنی که تغذیه‌­ای بهتر را دریافت کرده است، برای مقابله با استرس آماده­‌تر است، بنابراین مقدار زیادی میوه، سبزیجات و چربی‌های سالم بخورید و سعی کنید از خوردن مواد غذایی نامناسب، میان وعده‌های شیرین و کربوهیدرات‌های تصفیه شده جلوگیری کنید.

تمرین آرامش.شما می‌­توانید سطح استرس خود را با تکنیک‌­های آرام‌سازی مانند یوگا، تنفس عمیق یا مراقبه کنترل کنید.

به اندازه کافی خوابیدن. احساس خستگی تنها باعث افزایش استرس شما می‌شود، به طوری که شما به طور غیرمعقول و یا مبهم فکر می‌کنید و این در حالی است که خواب مناسب، به طور مستقیم خلق و خوی شما و کیفیت زندگی شما در حالت بیداری را بهبود می‌بخشد.

حس شوخ طبعی خود را حفظ کنید. این کار علاوه بر تقویت چشم‌انداز شما، خندیدن سبب می‌­شود تا بدن شما به روش­‌های مختلفی با استرس مقابله کند.

چه زمانی باید به دنبال کمک حرفه­‌ای باشیم؟

صبر و شکیبایی و آگاهی شما در مورد این اختلال، می­‌تواند راهی طولانی برای کمک به کودک مبتلا به اختلال اضطراب جدایی شما محسوب شود. اما برخی از کودکان مبتلا به اختلال اضطراب جدایی ممکن است نیاز به درمانی حرفه­‌ای داشته باشند. برای تصمیم گیری در خصوص اینکه آیا شما نیاز به کمک برای کودک خود دارید یا خیر، شما باید به دنبال «خطوط قرمز» یا علائم شدید که از علائم هشدار خفیف‌­تر فراتر می­‌روند باشید. این موارد شامل:

  • وابستگی یا کج­‌خلقی نامتناسب با سن
  • دوری از دوستان، خانواده یا همسالان
  • مشغول بودن فکر و اندیشه با ترس شدید و یا گناه
  • شکایت مداوم از بیماری جسمی
  • برای هفته­‌ها از رفتن به مدرسه امتناع می­‌کند
  • ترس بیش از حد برای خروج از خانه

اگر تلاش‌­های شما برای کاهش این علائم کارساز و جوابگو نیست، ممکن است زمان پیدا کردن و مراجعه به یک متخصص بهداشت روانی باشد. به یاد داشته باشید که این امر نیز ممکن است نشانه­‌هایی از یک آسیب جسمی باشد که کودک شما آن را تجربه کرده است. اگر این مورد درست باشد، مهم است که یک متخصص آسیب­‌ها یا تروما کودک شما را معاینه کند.

درمان اختلال اضطراب جدایی در کودکان

روانپزشکان کودک، روانشناسان کودک و یا متخصصان اعصاب کودک می‌توانند تشخیص و درمان اختلال اضطراب جدایی را انجام دهند. این پزشکان آموزش دیده، اطلاعات را از خانه، مدرسه و همچنین حداقل یک معاینه­‌ی بالینی به منظور تشخیص کسب می­‌کنند. در نظر داشته باشید که کودکان مبتلا به اختلال اضطراب جدایی، اغلب از مشکلات جسمی شکایت دارند که این امر ممکن است نیاز به ارزیابی پزشکی داشته باشند.

متخصصین می‌توانند علائم فیزیکی را رفع کنند، افکار اضطرابی را شناسایی کنند و به فرزندتان کمک کنند تا استراتژی‌­های مقابله‌­ای را ایجاد  و حل مشکل را ارتقا دهند. درمان حرف‌ه­ای برای اختلال اضطراب جدایی ممکن است شامل موارد زیر باشد:

گفتار درمانی. گفتار یا بحث درمانی یک مکان امن برای کودک شما فراهم می­آورد تا بتواند احساسات خود را بیان کند. داشتن کسی که از روی همدردی یا دلسوزی به حرف­‌های کودک شما گوش داده و او را به سوی درک اضطراب خود هدایت کنید، می‌­تواند درمانی قدرتمند باشد.

بازی درمانی. استفاده درمانی از بازی، یک راه رایج و موثر است تا بوسیله­‌ی آن کودکان در مورد احساسات خود حرف بزنند.

مشاوره برای خانواده. مشاوره خانواده می‌­تواند به کودک شما کمک کند تا با افکار خود که باعث اضطراب او می‌شود مقابله کند و این در حالی است که شما به عنوان والدین می­‌توانید به کودک خود برای یادگیری مهارت‌­های مقابله‌­ای کمک کنید.

مشاوره مدرسه. این موضوع می‌­تواند به کودک شما با اختلال اضطراب جدایی کمک کند تا مطالبات اجتماعی، رفتاری و تحصیلی مدرسه را بررسی کند.

دارو. داروها ممکن است برای درمان موارد شدید اختلال اضطراب جدایی استفاده شوند. دارو نباید به تنهایی استفاده شود، بلکه باید تنها در ارتباط با درمان­‌های دیگر مورد استفاده قرار گیرد.

منبع:

https://www.psychologytoday.com/

اشتراک گذاری

نویسنده : گروه وب سایت تخصصی روانشناسی، مرداد ۹۸.

درباره مدیریت سایت

پاسخ بدهید

ایمیلتان منتشر نمیشوذفیلدهای الزامی علامت دار شده اند *

*